Άλλοι το λένε με πόνο ψυχής, άλλοι δε νοιάζονται καθόλου.
Ένα όμως είναι βέβαιο: Τα ρολόγια δεν σταματάνε. Τα χρόνια περνάνε. Και περνάνε
γρήγορα.
Δεν έχω πια προσδοκίες για μεγάλες αλλαγές. Μικρά βήματα μόνο. Μια μικρή
αλλαγή, μπορεί να φέρει μια μεγάλη. Λέω "μπορεί", όχι σίγουρα. Το
άλογο το βάζεις μπροστά από το κάρο, ποτέ πίσω του. Κι αν είναι ισχνό και
ψωραλέο, δεν πειράζει. Ή θα τραβήξει και θα σε πάει παραπέρα ή θα πέσει ηρωικά
στη μάχη.
Με εξαίρεση το αναπόφευκτο γεγονός του θανάτου, όλα τα προβλήματα έχουν τις
λύσεις τους. Αρκεί να υπάρχει βούληση. Μεγάλοι αντίπαλοι-πολλές φορές αήττητοι-
η ακαμψία και η αδιαλλαξία των ανθρώπων, ειδικά όταν αυτές συνδέονται με το
υλικό συμφέρον. Το συναντάς παντού . Από την πιο μικρή προσωπική-οικογενειακή
υπόθεση μέχρι τη διεθνή γεωπολιτική σκηνή. Ίδια η περίπλοκη, ανικανοποίητη και
σκληρή φύση του ανθρώπου, σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο. Πολλές φορές μάλιστα
γίνεται κανείς τόσο ποταπός, που παραμερίζει ακόμα και το ίδιο του το καλό για
να προκαλέσει πόνο στον άλλο.
Όχι! Δεν είναι τα ψώνια των γιορτών και τα εδέσματα που κατανάλωσες. Δεν είναι
το ρεβεγιόν, που γρήγορα θα ξεχάσεις.
Άνθρωποι κάνουν τη γιορτή. Είναι αυτοί που δεν έμαθαν να λένε μόνο
"ναι" ή μόνο "όχι". Αυτοί που δεν λειτουργούν με τη λογική
του "άσπρο-μαύρο". Που μπαίνουν νοερά στη θέση του άλλου, έστω και
για λίγο. Που χαίρονται να προσφέρουν χαρά. Αν δεν υπήρχαν, η ζωή θα ήταν πολύ
χειρότερη. Αν πάλι αποτελούσαν την πλειονότητα, ο κόσμος θα ήταν ένα απείρως
καλύτερο μέρος για όλους. Θα ευχηθώ υγεία ευημερία και μακροημέρευση στους
λίγους κι εκλεκτούς. Στους άλλους "καλά μυαλά" και να μην βρεθούν
ποτέ στη δεινή θέση να γίνει η φωνή τους "φωνή βοώντος εν τη ερήμω".
Καλή χρονιά!
Δημοσίευση σχολίου