Πάει άλλος ένας χρόνος.. Πόσο γρήγορα πέρασε κι αυτός ο άτιμος! Θα 'χει απολογισμούς και φέτος, όπως πάντα. Και πιο νωρίς, να 'χουμε μέρες να λέμε..
Το ξέρω, δεν γίνεται να σώσεις όλα τα παιδιά της Αφρικής, της
Γάζας ή της Ουκρανίας, που έχουν την ατυχία να ζουν τη βαρβαρότητα του πολέμου
ή της ακραίας φτώχειας. Μπορείς όμως να σκεφτείς και να καταλάβεις τα αυτονόητα, τα καθημερινά..
Ζωή, δεν είναι απαραίτητα αυτό που σου μάθανε
να κουβαλάς ισόβια μεσ’ το κεφάλι σου.
Χριστούγεννα δεν είναι τα κρέατα, τα μελομακάρονα και τα ατέλειωτα ψώνια
από τα σούπερ-μάρκετ ή τα "τζάμπο". Δεν είναι το ρεβεγιόν με το
λουκούλλειο γεύμα στην ταβέρνα ούτε και οι ευχές, από κοντά ή από τα social media.
Χριστούγεννα είναι να προσφέρεις χαρά. μέσω -μικρών ή μεγάλων-
παραχωρήσεων που θα κάνεις.
Όχι μόνο τις μέρες των γιορτών αλλά όσο πιο συχνά μπορείς.
Χριστούγεννα ,κύριε, είναι το χαμόγελο του φτωχού παιδιού που του χάρισες το ρούχο ή το παιχνίδι.
Το "ευχαριστώ" της γριούλας που την πήγες παρακάτω με το αμάξι
επειδή δεν είχε λεφτά ή της κάλεσες ταξί επειδή δεν είχε κινητό.
Είναι το σπίτι που νοίκιασες σε λογική τιμή, χωρίς να θες να γδάρεις τον
δύσμοιρο νοικάρη. Η αξιοπρεπής δουλειά που έδωσες σ' εκείνον/η που την είχε
ανάγκη και την άξιζε.. Είναι αυτή η ικανότητα να μπαίνεις νοερά στη θέση του
άλλου, που σε κάνει άνθρωπο.
Στο τέλος, να είσαι σίγουρος ότι θα αναφωνήσεις μέσα σου με ευχαρίστηση :
“ Έβαλα ένα μικρό λιθαράκι για να γίνει ο κόσμος ένα καλύτερο μέρος. Δεν είμαι
σαν αυτούς!"
Μην είσαι μίζερος και μικρόψυχος Σκρουτζ!
Ποιος και για πόσο
καιρό θα σε θυμάται όταν θα έχεις "φύγει" ; Γιατί να ζεις σαν χοίρος
που θέλει να τα φάει όλα μόνος του ; Σκέψου αυτές τις γιορτές. Μπορεί να ΄ναι κι οι τελευταίες. Κρίμα δεν είναι;
Δημοσίευση σχολίου