«Πατρίς-θρησκεία-οικογένεια» : To τρίπτυχο που αποτέλεσε κεντρικό άξονα του πολιτικού αφηγήματος του σύγχρονου ελληνικού κράτους. Πέραν από τη δικτατορία των συνταγματαρχών, που το χρησιμοποίησε επίσημα, είναι γνωστό ότι η ελληνική Πολιτεία, πάντοτε προέβαλλε αυτό το μότο, με στόχο να κρατά την κοινωνία ενωμένη, εξοβελίζοντας τον κίνδυνο της αντίδρασης. Άλλωστε, το Σύνταγμα της Ελλάδας, έχει γραφτεί «στο όνομα της Αγίας Αδιαιρέτου και Ομοουσίου Τριάδος», γεγονός που καθιστά την ελληνική Πολιτεία μοναδικό φαινόμενο μη κοσμικού κράτους μέσα στον δυτικό κόσμο.
Η
πραγματική «πρώτη φορά Αριστερά»
Κάνοντας αναδρομή στην Ιστορία της χώρας και γνωρίζοντας
τη θέση που διαθέτει σήμερα η Ελλάδα στο διεθνές γεωπολιτικό στερέωμα,
διαπιστώνουμε πως το αφήγημα δεν ήταν σε καμία περίπτωση ένα πραγματικό κοινωνικό
συμβόλαιο αλλά μια δόλια ηθικοπλαστική κατασκευή. Μετά την πρωτοφανή πολιτική
αλλαγή του 1981,οι Έλληνες έγιναν μάρτυρες μιας σφοδρής σύγκρουσης ανάμεσα στις
φωνές της προόδου και σ’ εκείνες του κοινωνικού συντηρητισμού, Χαρακτηριστικό
αυτής της σύγκρουσης, το γεγονός ότι η συντηρητική παράταξη, στην αντιπολίτευση
τότε, είχε αντιδράσει ακόμα και στην καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας ως
επίσημης γλώσσας του κράτους! Ωστόσο, η πρώτη κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, με ισχυρό
λαϊκό έρεισμα και επίσης ισχυρή κοινοβουλευτική πλειοψηφία, κατάφερε να
επιβάλει δραστικές μεταρρυθμίσεις, όπως ο εκσυγχρονισμός του Οικογενειακού
Δικαίου και η δημιουργία του Εθνικού Συστήματος Υγείας. Εντούτοις, οι τομές που
έγιναν εκείνη την περίοδο, παρ’ ότι έφεραν στο προσκήνιο έναν κόσμο που για
δεκαετίες βρισκόταν στο απόλυτο περιθώριο, δεν ήταν αρκετές για να καταργήσουν
τις κοινωνικές ανισότητες. Χρειαζόταν ένα πιο ολοκληρωμένο σχέδιο, το οποίο ο
δεξιός λαϊκισμός σε συνδυασμό με το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο μιας ικανής
μερίδας του πληθυσμού, δεν θα επέτρεπε να εφαρμοστεί ποτέ. Η «Δεξιά του
Κυρίου», ήταν πάντοτε η φωνή που έθετε τα όρια της πολιτικής, υπονομεύοντας
κάθε προοδευτική πρωτοβουλία και οδηγώντας τελικά στην επικράτηση του
νεοφιλελεύθερου και συντηρητικού μοντέλου διακυβέρνησης.
Η
σημερινή εικόνα
Σήμερα, στο
δεύτερο τέταρτο του 21 ου αιώνα, μετά από μια άνευ ιστορικού προηγουμένου
οικονομική και κοινωνική κρίση, η κοινωνική συνοχή έχει πληγεί επικίνδυνα, με
τις ανισότητες να διευρύνονται συνεχώς και το βιοτικό επίπεδο της πλειονότητας
να βρίσκεται μεταξύ σφύρας και άκμονος. Το άκρως συντηρητικό και εξόχως
διεφθαρμένο σύστημα της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, αποτελεί άλλη μια
ετεροχρονισμένη επιβεβαίωση της επικράτησης των νικητών του εμφυλίου πολέμου
και των επιγόνων του δοσιλογισμού, που επέβαλαν στην Ελλάδα ένα ιδιότυπο
καθεστώς φεουδαρχίας με κοινοβουλευτικό μανδύα. Μοναδική διαφορά σε σχέση με το
παρελθόν, η «εκσυγχρονισμένη» και «ψηφιακή» εκδοχή της γραφειοκρατίας,
που-θεωρητικά-παρέχει ευκαιρίες σε περισσότερους αλλά στην πράξη δίνει γη και
ύδωρ στους έχοντες και κατέχοντες, καταργώντας ό, τι είχε απομείνει από το
κοινωνικό κράτος των περασμένων δεκαετιών. Η «Δεξιά του Κυρίου», πιο δυνατή από
ποτέ, είναι εδώ για να κατανείμει τον πλούτο στους λίγους, φορτώνοντας τον
λογαριασμό στους πολλούς. Το αφήγημά της, «πολιτική σταθερότητα», δηλαδή πάλι
«πατρίς-θρησκεία-οικογένεια». Οι λίγοι θα κερδίζουν και οι πολλοί θα δοξάζουν
τον Θεό (ή τον Πρωθυπουργό), που δεν έγινε η Ελλάδα Παλαιστίνη ή Βόρεια Κορέα.
Δυστυχώς όμως, τα ευχολόγια δεν θα πληρώσουν το ενοίκιο ή τον λογαριασμό του
σούπερ μάρκετ του λαού με το δεύτερη χειρότερη αγοραστική δύναμη εντός ΕΕ, ούτε
και θα εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον για τις επόμενες γενιές. Το αντίθετο μάλιστα,
αφού στο άμεσο μέλλον προβλέπεται νέος περιορισμός των δαπανών του Δημοσίου σε
καίριους τομείς, όπως η Υγεία και η Παιδεία.
Η επέλαση του νεοσυντηρητισμού
Μέσα στο ζοφερό (μετα) μνημονιακό περιβάλλον, οι θιασώτες
του συντηρητικού χώρου, συντονίζουν τις προσπάθειές τους με σκοπό να πείσουν
τους τελευταίους εναπομείναντες προοδευτικούς πολίτες ότι η σημερινή κατάσταση
αποτελεί «μονόδρομο». Ακόμα και τα πιο θεμελιώδη κοινωνικά αγαθά, όπως η υγεία,
η παιδεία και η στέγαση, έχουν μετατραπεί σε εμπορεύσιμα ή και χρηματιστηριακά
προϊόντα, με τη βούλα της άκρως νεοφιλελεύθερης κυβέρνησης του Κυριάκου
Μητσοτάκη. «Το τσάμπα πέθανε», δήλωσε με κυνισμό η βουλευτής του κυβερνώντος
κόμματος. Την ίδια ώρα, αρχηγός μικρού κόμματος, που τοποθετείται δεξιά της
Δεξιάς, αμφισβητεί τη θεωρία της εξέλιξης του Δαρβίνου, ενώ επίδοξη πολιτική
αρχηγός, που χτυπήθηκε σκληρά από την τραγωδία των Τεμπών το 2023, τάσσεται
κατά του δικαιώματος της άμβλωσης, το οποίο νομιμοποιήθηκε στην Ελλάδα πριν από
40 ολόκληρα χρόνια. Kαι αποτελεί οξύμωρο σχήμα να μιλάμε για τα δικαιώματα του
αγέννητου παιδιού, σε μια χώρα που-με
την πολιτική της- αποθαρρύνει τη γέννηση παιδιών ενώ διώχνει μακριά της
τα ίδια τα γεννημένα παιδιά, καθιστώντας τα οικονομικούς μετανάστες ! Αυτή η
νέα στροφή προς τον συντηρητισμό, θα επιφέρει ολέθριες συνέπειες στο μέλλον της
χώρας και του λαού, αφού θα κρατήσει-για μια ακόμα φορά- την Ελλάδα στο
μεταίχμιο του δυτικού κόσμου.
Το πρόταγμα των (πραγματικά) προοδευτικών
πολιτών
Στο περίπλοκο, άκρως ανταγωνιστικό και επικίνδυνο
γεωπολιτικό σταυροδρόμι που βρισκόμαστε σήμερα, ο λαός οφείλει να δει καθαρά,
σκεπτόμενος το συμφέρον του. Όχι, δεν είναι το ζητούμενο να γίνουμε όλοι
αριστεροί. Πρέπει όμως να καταλάβουμε ότι ένας καπιταλισμός με
ηγέτες-ιδιοκτήτες και υπαλλήλους εταιρειών και με λαϊκές μάζες αποχαυνωμένες
από την «ψηφιακή δημοκρατία», δεν μπορεί παρά να οδηγήσει σε μια- αφόρητη για
τους πολλούς- δυστοπία. Πολύ περισσότερο στη χώρα μας, όπου έχουμε να
αντιμετωπίσουμε μια ιδιότυπη εκδοχή του συστήματος, με παθογένειες πολλών
δεκαετιών, τις οποίες αρνείται πεισματικά να αντιμετωπίσει η διοίκηση
αφού-απλούστατα-μέσω αυτών αναδείχτηκε και η ίδια.
Χωρίς μεταρρυθμίσεις, τίποτα δεν θα αλλάξει
Οδηγός στην προσπάθεια της αληθινής αφύπνισης, δεν μπορεί να είναι κανένας μαθητευόμενος μάγος αλλά ο ίδιος ο λαός. Ασφαλώς και επιβάλλεται η απομάκρυνση της πιο αυταρχικής και φιλικής προς την ολιγαρχία κυβέρνησης των τελευταίων 52 ετών. Ωστόσο, δεν θα έχει κανένα νόημα αν βάλουμε έναν νέο χαλίφη στη θέση του χαλίφη. Η Ελλάδα χρειάζεται δραστικές μεταρρυθμίσεις, με αλλαγή Συντάγματος, εκκοσμίκευση του κράτους και πλήρη διαχωρισμό της Εκκλησίας απ’ αυτό. Με σεβασμό πάντα στην πίστη και την θρησκευτική παράδοση, που δεν χρειάζεται να ακυρωθούν αλλά επιβάλλεται να πάψουν να αποτελούν όργανα της εξουσίας των «αγίων οικογενειών» αυτής της χώρας. Παράλληλα, να προάγουμε την επιστήμη και την τεχνολογία, να αξιοποιήσουμε τις παραγωγικές μας δυνατότητες αλλά και να αναδείξουμε την πολιτιστική μας κληρονομιά. Όλα αυτά, μέσα σε πλαίσιο κράτους δικαίου και ίσων ευκαιριών. Αν όμως δεν απαιτήσουμε-με απόλυτο και επιτακτικό τρόπο- τα αυτονόητα, κανένας πολιτικός δεν πρόκειται να τα υλοποιήσει. Τέλος λοιπόν στα ευχολόγια και τις διαπιστώσεις. Η ευημερία και η κοινωνική συνοχή, δεν θα επανέλθουν με προσευχές.
φώτο : artnews.gr
Δημοσίευση σχολίου